Beste vrienden,
Om toch ietwat bij de tijd te blijven leek het me nuttig om me een blog aan te schaffen. Ik legde een bundel forinten op tafel en verkreeg deze gezellige webstek. Een rondleiding?
Doorheen de pixels en achter de woorden zit een doctoraat in de Rechten. Nog jong van geest en kwiek van gestel, al ben ik geen sportman. Gedurende de dag zit ik voornamelijk aan mijn bureau, een mahoniehouten stuk antiek dat ik van mijn grootvader zaliger erfde. Ik lees, schrijf, adem in druk gezette letters en spuw mijn zwarte inkt over maagdelijk wit papier.
Vertwijfeling verdrukt mijn levensmoeheid, existentiële vragen overschaduwen mijn donker gepeins. Ben ik ten prooi gevallen aan de wisselvalligheid van dame Fortuna?
Alles welbeschouwd kan ik het niet maken dit te zeggen, ik heb een diploma, een vaste betrekking en mijn verloning laat me een gematigde doch comfortabele levensstijl toe. Mijn leven heeft vaste vorm, situeert zich binnen een stabiel, stevig kader.
Respect, normen en waarden, you name it. Al de containerbegrippen die van stal worden gehaald om onze maatschappij een nieuw, oranje, kleedje aan te meten, zouden overbodig zijn mocht de wereld enkel uit Rudy’s Pladijzen bestaan. Maar meer flamboyante, flitsende termen als ‘passion’ en ‘temptation’ die bij de Vlaming steeds minder populair blijken te worden, althans in een politieke context, kunnen zelfs met honderdvijftig ton goede wil niet over mijn persoon gegoten worden, ze zouden er afglijden als druppels water van een vette klont boter.
Ik weet niet waar de weg die ik bewandel naar leidt, al ben ik blij dat ik ze niet alleen bewandel. Kom, Bandula, en vergezel me op deze beproevende tocht doorheen de kolkende vloedgolf die mijn harses reeds tot een mentale woestenij verbasterde.
