De relevantie van het presteren

Na een drukke dag blaast de rechtgeaarde mens de zorgen uit zijn brein. Hij beseft, zijn professioneel leven is een perpetuele en pompeuze pleitoefening. Zelfs een ervaren schapenhoeder dient hypergeconcentreerd en tot in de puntjes gemotiveerd elke werkdag aan te vangen. Noch een succes-, noch een genadegarantie van zijn werkgever(s) werden hem immers in de schoot gelegd. Om nog maar te zwijgen over de garanties der waaghalzen die baas over eigen winkel willen zijn, de zogenaamde zelfstandigen. Zichzelf berechten is werkelijk en ontegensprekelijk een wankele oefening en enkel weggelegd voor honkvaste helden of waanzinnigen.

 Presteren is een ruim begrip, dus alvast van toepassing op elk werkend lid van onze samenleving. Dat niet iedereen zich kan kwijten van zijn imperatieve maatschappelijke taak, namelijk de arbeid, doet daar geen afbreuk aan. De vaststelling dat zowel de in klef zweet gebade advocaat tijdens zijn pleidooi, zijn juridische kür, als de noeste veeboer bij het voederen van zijn tachtig runderen hun steentje verantwoordelijkheid bijdragen staat buiten kijf. Ook de thuisgebleven strijkmeester of keukenjuffer behartigen ons gemeenschappelijk belang.

 Presteren is echter nog meer. Arbeidsongeschikten, werkzoekenden, daklozen en zelfs luie hufters worden dagelijks genoopt dit onder ogen te zien. Het Latijnse ‘praestare’ betekent letterlijk ‘beter zijn’. En geef toe, deze drift is menselijk! Een niet werkende kan het met gemak van een behouwen goudsmid halen bij een partijtje bridge, indien deze laatste minder vaardig blijkt. Zelfs een verdrietige pauper schept moed uit een persoonlijke overwinning. De bowlingvereniging van gepensioneerde zeelieden kan het gerust halen van Bowling Club De Jonge Juristen. Iedereen kan ‘beter zijn’, dat is de essentie van ons systeem. Daarom moeten we net hen fnuiken die dit beginsel onderuit trachten te halen. Het beeld van een prestatieloze maatschappij is een goedgelovige voorstelling, en bezit geen enkel raakvlak met de realiteit. Dit soort “progressieve” onzin hindert net elke vorm van vooruitgang!

 Ik beken, ik ben een progressief man. Maar dan definieer ik progressie niet als het tot schroot herleiden van alles waarop de rechtvaardigheid kan stoelen! Laat me steunen op de enige garantie die ik mezelf kan verstrekken, als het ware mijn zekerheidssofa, namelijk de rotsvaste overtuiging dat ik vandaag beter ben en morgen beter kan zijn. Dit betekent dus dat er op basis van mijn huidige prestatie steeds ruimte is voor de progressie  en het beter zijn van de toekomst.

Morgen wordt vast alles beter!

 Amicale groet.